Iran Kalbod-Shekafi

Home / فارسی / Iran Kalbod-Shekafi
Print Friendly, PDF & Email

Iran Kalbod-Shekafi

کالبد شکافی ریاست جمهوری ایران

ایران در خرداد ۱۳۹۲ رئيس جمهور خود را انتخاب کرد. خواسته آن بود که رئيس جمهوری برای تغییرو تحولی در سرنوشت شوم کشور باشد. علی خامنه ای، مستبد والا و همدستانش، کسی را درنظر گرفتند که اهدافشان را به ثمر رساند. حسن روحانی که حاصل کم نظیری از ریاکاری وکژاندیشی آخوندها است، می بایست انتصاب شود. او خوش قیافگی مورد نیاز برای دادن امید کاذب به تغییر دارد. که شاید با لبخندنش، دل رسانه های غربی، که دیگر از چرت و پرت های احمدی نژاد عاجز شده بودند، بدست آرد. برنامه انتخابات بادقت و وسواس تنظیم شده و نزدیکان جان جانی رژیم و شهروندان مطیع و بیفکر، همگی نقش خود را ایفا کردند. به ایران خوش آمدید.
درمقالات خود، ما هرگز به روند “دموکراتیک” برای انتخابات ریاست جمهوری باور نکردیم و آن را واضح گفتیم. یک سال بعد از انتصاب وی، حسن روحانی، گرگی در پوست گوسفند، قهرمان رکوردهای سوء مدیریت است: سرشماری بیکاران (۴۰ در صد)، گرانی و تورم اقتصادی (بین ۳۰ و۴۵ در صد یویو میکند)، فساد در تار وپود جامعه و دولت (در صد نا مشخص)، طرح های احمقانه (انتقال پایتخت ایران به شهر دیگری) و تصمیم های مزخرف ( سبدکالای رایگان برای همه). امروزتمام ایران همگونه یک اردوگاه عظیم پناهندگان مفلس و درمانده است که از گدایی، صدقه واعانه جان بدر میبرد. به ایران خوش آمدید.

[Best_Wordpress_Gallery gallery_type=”slideshow” theme_id=”1″ gallery_id=”1″ sort_by=”order” order_by=”desc” slideshow_effect=”fade” slideshow_interval=”7″ slideshow_width=”800″ slideshow_height=”500″ enable_slideshow_autoplay=”1″ enable_slideshow_shuffle=”0″ enable_slideshow_ctrl=”1″ enable_slideshow_filmstrip=”1″ slideshow_filmstrip_height=”70″ slideshow_enable_title=”0″ slideshow_title_position=”top-right” slideshow_enable_description=”0″ slideshow_description_position=”bottom-right” enable_slideshow_music=”0″ slideshow_music_url=”” watermark_type=”none” watermark_link=”http://web-dorado.com”]

چرا که خودمان را با چنین مطالب ناقابل و پیش پا افتاده خسته کنیم؟ تا زمانیکه رهبر معظم انقلابی را داریم که از خدا و پیغمبر برای بعضی عزیزتر است و سخنانش از آیه قران گرامی تر، همگی بعد از مردن به بهشت خواهیم رفت، گر چه در جهنم زندگی میکنیم. او فرمایش «اقتصاد مقاومتی»، که باور پوچی مثل «کره زمین مسطح است» داده است و ما آنرا مثل هرافسانه وخرافاتی دیگری، المثل معجزه امام رضا، حسین و غیره درسته قورت میدهیم. طعنه داستان آنجاست که حتی کسانی که چند مدرک معتبر دانشگاهی و دکترا در اقتصاد دارند، دست و پای رهبر را برای کاردانی و خبرگی اش میبوسند. به ایران خوش آمدید.
آیا ما می توانیم مطمئن و قرص در خواب الکی خوش، رکود ذهنی و عملی خودبمانیم؟ ای بابا، قطعاً و صد در صد! تأسیسات هسته ای عالیه برای غنی سازی اورانیوم که داریم. نمایندگان مجلس ما به قرآن و پنج تن قسم میخورند که اورانیوم غنی برای کشاورزی بسیار مفید است. حالا کارتان نباشد که این قصه را کسی که دو کتاب خوانده باشد، مفت هم نمی برد. بشار اسد با پشتگرمی و پول ایرانیان هر جنایتی را مرتکب میشود وخودش را دو باره انتصاب میکند. ولی رسانه های ما ازمسابقه دوچرخه سواری دوستانه در دمشق گزارش میدهند. آن ها ترحم و دلسوزی برای میلیون ها نفر سوری چه کشته و چه علیل جنگ و چه پناهنده ندارند. به ایران خوش آمدید.
دل تنگی، از دست دادن امید و بدبختی در جامعه امروز ایران بیشتر از یک سال پیش است و در مقاله ای Simon Tisdall وضع را خوب توصیف می کند. کسانی که با رغبت برای حسن روحانی و به امید به تغییرو تحول رای داده بودند، یک بار دیگرخودشان را گول زدند. بعد از سی و چند سال هنوز به آن توجه ندارند که رئیس جمهور ایران عروسک پنبه ای در دست ولایت فقیه است. دو فرمان ریاست جمهوری محمد خاتمى که ازسال ۱۳۷۶ شروع شد میبایست درس و تجربه ای باشد برای همه کسانی که بیش از حد خوش بین بودند که بتوانند با واقع بینی تصمیم گیرند. پس از خاتمی، تغییرات ظاهری وی یا از بین رفت و یا طوری منحرف شد که آخوند جماعت بپسندد. به ایران خوش آمدید.
حکومت آخوند سالار ایران هرگز تغییر ماهیت نخواهد کرد. سلطه آیت اللهی اززورگوئی، خشونت، فریب و خرافات تغذیه میشود. افتخار به رسوایی و کوچکی از حدی گذشته است که نجابت دیگر معنی ندارد. هرزهگی بر شجاعت پیروزاست. جهل تشویق میشود. نفرت، دشمن بینی، حسودی و دروغ، نیروی های محرکه در تصمیم گیری های فردی و جمعی هستند. به ایران قرن بیست و یکم خوش آمدید.
این وضعیت از روند انتخابات ریاست جمهوری و حوادث پس از آن بسیار واضع و آشکار است. یک سال پیش در اواخر بهار سال ۱۳۹۲، پس از آن که نام کاندیداها ی درباری اعلیحضرت خامنه ای به عموم مردم شناخته شده بود، یک نسیم ملایمی از امید با انتخاب حسن روحانی میوزید. طبیعی است که هر کس عقیده ای داشته باشد. کسانی که سنی ازشان رفته و سالهاست که به چشم خود شاهد کلاهبرداری و عوام فریبی ولایت فقیه، ازاول انقلاب بوده اند، توصیه می کردند که انتخابات تحریم شود. پیام آن بود: روز انتخابات در خانه بمانید! اما یک بار دیگر دفاتر رای گیری شلوغ شد ومردم رای دادند: برخی از سر اعتقاد، دیگرانی با دستوری از بزرگتر و ترس، وآنهایی هم بودند که پولی گرفته و رای خود را فروختند. به ایران خوش آمدید.
فلاکت وفاجعه اجتماعی و سیاسی ایران در دو مشاهده ساده نهفته است.
مشاهده اول: در هر امری فوراً خطا و اشتباه خودم را انکارکنم. آنهاییکه با شوق و ذوق در یک امر عمومی شرکت می کنند، چه رای گیری و چه تظاهرات، در صورتی که نتیجه عمل ترش و ناخوشایند باشد، نادر است که قبول کنند که در آنها سهمی داشتند. کاملا برعکس، آنها ادعا می کنند که در برابر آن ایستاده ومقاومت کرده اند.
بسیاری از ایرانیان که از قبل از انقلاب آشنا بودم و یادر آ ن زمان آشنا شدم، یکشبه پیروو شیفته خمینی و دار و دسته اش شدند. با تضاد وقیح در منطق وتحلیل، حق صحبت و اظهار بیان را از منتقدان با سخن درشت و هارت و پورت گرفتند. بارها تو سری میزدند که «ما بهتر میدانیم». امروز آنها هم مثل من پیر و مو سر سفید شده اند. حالا که گند جمهوری اسلامی بالا آمده است، همان اشخاص ادعا می کنند که از اول با آخوندها مخالف بوده اند و به رخ عام و خاص میکشند که از همان دقیقه ای که صدای انقلاب بلند شد، علیه نظام ولایت فقیه قیام کردند. اگر شما امروزپای قصه نشسته و به باورهای جمعی و تخیلات فردی را گوش دادهید، تظاهرات بزرگ و جمعیت هایی که در آن زمان شعار می دادند یا هرگز وجود نداشته اند، و یا راهپیمایان از مشتی عناصر خارجی و بدبخت هایی که از پشت کوه دسته شده و به شهر ریخته، شکل گرفته بودند.
دردی ماه سال ۱۳۵۸، هنگامی که شاپور بختیارمنصب آخرین نخست وزیری شاه را گرفت، به وی تف شد و حتی هواداران و فعالان جبه ملی به او پشت کردند. امروز، بسیاری، بیش از حد تحمل، تصویر وی را در دفتر خود به نمایش گذاشته و از پشتیبانی خود از شاپور بختیار داد سخن میدهند. اگر همه این ادعا ها حقیقت داشت، شاپور بختیار یک فرصت واقعی ایستادگی در مقابل استبداد آخوند سالاری میتوانست باشد.
مشاهده دوم: در ایران آسان تر است که رای عامه را خرید و یا برای شروع تظاهراتی، ناهار رایگان و صدقه قسمت کرد، تا که بتوان ده – بیست نفر را دور هم جمع کرد که در بحثی با معرفت و نزاکت شرکت کنند. هنگام خواندن مطلبی درباره رویدادهای ۲۸مرداد ۱۳۳۲، به خاطر داشته باشیم که کسانی که عملیات آژاکس را برنامه کردند کمتر مشکلی در اجرای آن داشتند. خلق و خوی عامه یک شبه زیر و روشد. در روز اول عامه مست حمایت از مصدق آرمان ملی بود، در روز بعد سرنگونی او را با شیرینی در خیابان جشن میگرفتند. شایعه است که قیمت خرید عامه مشتاق بازگشت شاه بیست هزار تومان بود. به قیمت امروز با این پول، دو مرغ پرکنده را در تجریش توان خرید. به ایران دمکراتیک خوش آمدید.

۱۳۹۲ـ ۱۳۹۳: از تهران وشهرستان ها سر و صدا، شایعات باآب و تاب از حکایت هائی که چگونه رای عامه برای حسن روحانی خریداری شد بلند شده است. همۀ قصه ها را به حساب حرف پوچ نمیتوان گذاشت. خرید رای مردم یک پدیده مستند در سیاست ایران است. اما همراه با اشخاصی که رای خود را فروختند، افرادی هم بودند که با اعتقادی به حسن روحانی رای آزاد دادند. امروز برای ناظرا ن سیاسی ایران مشکل است که رای دهنده ای را یابد که بپذیرد که رای خود را آزادانه به روحانی داده بود. کمتر کسی پر دلی آن را دارد که به قضاوت ضعیف خود اذعان کند. بسیاری از خوانندگان ما که نامهربانانه سال پیش ایمیل نوشتند و سخت به توصیه ما برای تحریم انتخابات فریبکارانه، اعتراض کردند از قصد مصمم خود برای شرکت در انتخابات و رای دادن به روحانی نوشتند. در این اواخر، ایمیل های دیگر میرسد. این بار داستان هایی را از شرارت عوامل آخوندی در تقلب در انتخابات شرح میدهند وآخرش یا مینویسند: «ما که نمیدانستیم» و یا «من که به پدر سوخته رای ندادم».
شاید که رای دادند، شاید که رای ندادند. نمیدانم و مطمئن نیستم. اما به یک مسئله که سم اجتماع ما است واقف هستم. هموطنانم فراموشکار اشتباهات خودهستند. برای حفظ آبرو وشأ ن، بسیار ساده و راحت، در وهمسایه را برای همه اشتباهات خود، چه بزرگ و چه کوچک، سرزنش میکنند.سالها پیش در مدرسه این رایج بود: « من نبودم، دستم بود، تقصیر آستینم بود.»
صحبت ازریشه کنی حکومت دینی و استبداد در کشور ما فقط لالائی در گوش بچه است. دموکراسی ما، آزادی ما، درچندین دهه های آینده متولد نخواهد شد، مگر اینکه …
شاید روزی درک کنیم که رای یک چیز گرانبها است و قابل فروش نیست. علاوه بر آن فقط بر روی تعصب و هوس و بدون کسب اطلاع صحیح نباید رای داد. ضروری است که به زرنگی خود در تغییر ذهن و استدلال، از این رو به آن رو شدن و دمدمی مزاج خود فکر کنیم. در حال حاضر، امید ما برای داشتن زندگی خوش در کشور، با زانوزدن به رهبر، با قبول فساد و دروغ، مثل سردرخت در سرمای بهار، از بین رفته است.
یک بار دیگر، عادت چند صد ساله خود را تکرارمیکنیم. چون دو باره ناچار شده ایم، گریه زاری سرداده و احساس بدبختی می کنیم. در کشورمان مردم بی سواد هست، خیلی ها می توانند بخوانند و بنویسند، ـ گرچه از این آموزش کمتراستفاده ای برای پرورش فرهنگ میکنند ـ وچون شیفته لقب دانشگاهی هستیم، بسیاری دکتر و مهندس از دانشگاه های معتبر جهان داریم؛ برخی حتی در آنها تدریس می کنند. چیزی که نداریم چند دوجین زن و مرد است که با هم و با واقع گرایی فکر کنند و منافع کشور را برتر از رفاقت پوچ، قربان ـ صدقه کاذب و نفع شخصی قرار دهند.
ما قادر به تشکیل و سازماندهی گروه های سیاسی معتبر نیستیم، عرضه مدیریت یک انجمن محلی را هم نداریم. از تجزیه و تحلیل شکست ها و کاستی های خود با انصاف و بصیرت، ترسیده و فراری هستیم. توان خواندن ونوشتن و چاپ پایان نامه دانشگاهی محترم است. اما نشاندۀ روشنفکری، توانِ ساختن با دیگران و جراتِ بزبان آوردن اعتقادات شخصی نیست. روانه کردن امام و حضرت و آیت الله و آخوند به لانه نیاز به شجاعت جمعی، همبستگی و عزم و اراده دارد. تا زمانی که ما بطوررقت انگیز، دلتنگ و پشیمان مستبدان گذشته مانند شاهنشاه باشیم و با خیال بافی افسوس قدیم را بخوریم، ویا منتظر معجزه هسته ای و یا مهدی باشیم، خود را در لجن ناامیدی غرق خواهیم کرد.

Digiprove sealCopyright secured by Digiprove

PedzIran:
اگوئیست و هنر
Related Posts
Categories