ولی فقیه: گم شو

Home / فارسی / ولی فقیه: گم شو

ولی فقیه: گم شو

در ۱۰ تیر ماه ۱۳۹۲ ، مردمانی که در مصر از افکار خود برای یک دولت لائیک و در امید دموکراسی آینده دفاع میکردند در یک نبرد موفق شدند. گرچه دولت اخوان المسلمین، از طریق انتخابات آزاد به قدرت رسید، مجبور شد که در جلوی تظاهر کنندگان کوتاه آید. زیرا که خواسته عموم را که برای آزادی بیشترو نه کمتر بود زیر پا گذاشت. تا امروز، ارتش مصر داورعجیبی در مبارزات اجتماعی است. زمانی که مردم تازه به سمت ارزش های دموکراتیک و کثرت گرایی قدم بر میدارند، به حمایت نیاز دارند.

فرقه های اسلامی فقط آنقدر تحمل دمکراسی و تبادل نظر را دارند که توانسته پا در رکاب قدرت بگذارند.سپس قوانین و دستگاه اداره کشور را تغییر داده و از خط پیاده سازی آزادی بیشتر خارج میشوند. بنای افکارشان روی چند اصل ساده لوحانه است: کسانی که با آنها موافق نیستند آلت دست قدرتهای خارجی و خائن هستند، اقلیت ها گمراه و کافر هستند و وقار زنان وقتی حفظ میشود که آنها را از چشم عام قایم کرده و حق مسلم شان از دخالت در امور اجتماعی و سیاسی قصب شود. برای فرقه های اسلامی قدرت دولت به یک انجمن مردانه ـ phallocentric ـ منحصرمیشود. هدفشان قفل کردن کشور با استفاده از تمام امکانات، از فشار روانی تا تیر اندازی به شهروندان، به نام الله و شریعت است. بسیاری در مصر تمایلی به دنبال این سناریورا ندارند. شایدبتوان از درگیری در بین اسلامیان و کسانی که به کثرت گرایی و تبادل نظر پیوسته اند اجتناب کرد. آینده به آن بستگی دارد که چگونه کثرت گرایان بتوانند رهبران مورد احترام اکثریت راانتخاب کرده و سریع جنبش های معترض را به نیروهای سازنده تبدیل کنند. ولی رهبران اسلامی آماده هستند که آشفتگی با افراط را تا دوگانه گری دنبال کنند وبعد خود را قربانی ومظلوم بدانند.

اخراج محمد مرسی وطرفدارانش، یک ضربه کلی به مستکبرمعظم، خامنه ای ونوکر هایش است. روزنامه های تهران، جارچی های ولایت فقیه، حمایت از فرقه های اسلامی مقبول را منعکس می کنند. در حال حاظرمذاکرات آب قندی بین «برادران مسلمان عزیز»، آخوندها و محمد مرسی در تهران و قاهره قطع شده است. مگر اینکه آخوندها تصمیم به پشتبانی فعال گیرند و پول، اسلحه و سرباز ارتش قدس، پاسدار و یا بسیجی به مصر بفرستند؛ همان گونه فعالیتی که در سوریه میکنند.

سال ۱۳۵۸را هنوز فراموش نکرده ام. در آن زمان به عوام روشن شد که زنان، فریب انقلاب اسلامی را خورده وپشتبان برقراری حکومت سرکوبگر اسلامی شده بودند. آنها برای حفظ حقوق اجتماعی خود درخیابان تظاهرات کردند؛ ولی با بدبینی ـ cynisism ـ مواجه شدند. نه تنها مورد تحقیر مردان قرار گرفتند بلکه عملاً مردها روی وحشیگری های حزب اللهی ها در قبال زنان چشم بستند. دربسیاری از جوامع مسلمان رسم مرد سالاری است که در سنین پایین به کودکان با توجه خاصی آموزش داده میشود. مادر، خواهر، دختر مقدس هستند تا زمانیکه دستور مردان را بی چون و چرا بپذیرند. اگر زنی برای گرفتن حق خود بایستد جلف و جنده است.

Iran Ashura Nuclear

از ماست که بر ماست

دربهار ۱۳۵۸ مردان ایرانی که از خمینی امام زمان ساختند واز سخنانش لذت میبردنند زنان را ول کردند. از آن زمان به بعد همه به حکومت دیکتاتوری اسلامی و شیعه اثناعشری و خواسته هایش تعظیم کردند: اقلیت ها ذلیل شدند، خفقان و بردگی مردم در راه اسلام مقبول شد. کشورکم کم طوری بسته و قفل شد که فرار از اختاپوس دستگاه دولت غیر ممکن بنظر میاید. کشورما یک زمین بایر شده است که در آن هیچ دانه ای از اندیشه، تبادل نظر و سازگاری، اجازه رشد ندارد. گاه به گاه برای آنکه مردم بهتر سرگرم و بعد خواب شوند، مثل نقل و نبات عروسی حرف از «تغییر روش و آزادی درامور دولت» میشود که مردم با پوچ مشغول شوند. در حال حاضر حسن روحانی معرکه گرفته است: برای تغییر، اجازه خواهد داد که دسترسی به اینترنت سریع در داخل اینترنت حلال ـ هم اکنون سانسورشده ـ بیشتر شود، شاید هم که زنان بتوانند بجای یک تار دو تار مو را از زیر روسری نشان دهند. خیلی ها باور دارند که دری به تخته خورده وتحریم های اقتصادی فقط با حضور روحانی در ریاست جمهوری محو خواهند شد. ای بابا! چه تغییرات بزرگی! آیا می توانیم آزادانه در جامعه بحث کنیم؟ از ولی فقیه ایراد گیریم؟ آیا می توانیم در انتخابات به اشخاصی رای بدهیم که دستچین دستگاه نباشند؟ آیا می توانیم یک مقاله ای را درروزنامه بخوانیم که سانسور نشده باشد؟ آیا میتوانیم در خیابان برای زندانیان سیاسی راهپیمایی کنیم؟

PedzIran:
ایران آخوند سالاری ـ استبداد

درمملکت ما از سال ۱۳۵۸ مردان حق منحصر قدرت سیاسی و اداره کشور را در دست گرفته اند ولی به طور چشمگیری شکست خورده و مملکت را داغان کرده اند.. مردان ما، زمانی که با آخوندها همدست نیستند، ضعیف در کنار ایستاده و قادر به مبارزه با آخوندها نیستند. آنها به آسانی به زورگویی ها و هوی و هوس مستکبر معظم و لات هایش خم میشوند … و فقط بلدهستند که ناله و شکایت کنند: «رهبر ما باید بدانند که ما رنج می بریم. باید به ایشان گفته شود.» آنها مبارز بیباک برای گرفتن حقوق مدنی نیستند و به راحتی به کسانی که برای آبادی و آزادی مبارزمیکنند پشت میکنند. امروزه در ایران، زنان هستند که زحمت انجام دو کار را میکشند و برای نان، برنج، بنزین، آب و برق التماس میکنند و پشتیبان اصلی خانواده هستند. در حالی که مردان سرخود را به کارهای فرعی گرم کرده اند: چای برایشان ریخته شود، باهم مجادله کنند و فحش بدهند، شعربخوانند و بنویسند، دوران مصدق ( شصت سال پیش) تشریح کنند و بگویند که اگر در آن زمان بودنند چطور عمل میکردند که همه چیز درست شود ودر ضمن سیاست جهان را با حرف مفت توضیح دهند و آخرش هم نتیجه گیرند: «مادر آینده به جهان نشان خواهیم داد که چه ملت بزرگی هستیم … البته زمانی که آخوندها از بین رفته باشند.»

گم شو – Dégage

Iran Leader Gom Show

گم شو – Dégage

ای بابا آقا! جانِ بچه هایتان، از خواب درآیید. شتر در خواب بیند پنبه دانه. پهلوان پنبه هیچ کس را نمیترساند. اگربزرگی خود را با خلاص شدن از شر این هیولا، ولایت فقیه، نشان دهیم، کلی هنر کرده ایم. انتخابات ریاست جمهوری امسال نشان داد که چگونه به آسانی به هر ساز علی خامنه ای میرقصیم. ما با افتخاردر کوچه و بازار جار میزنیم که در گذشته اشغالگران وحشی مملکتمان را متمدن کرده ایم ، اما زور آن را نداریم که کشوررا از دست عفریته هایی که متولد ایران هستند و نان و نمک این خاک را خورده اند، آزاد کنیم و هیچ دیدی برای آینده نداریم.
ما، زنان ایرانی، با دیگر زنان در مصر و تونس، مراکش … و دیگران در خاور میانه و شمال آفریقا، بیش از آنچه که به تصور آید، تجربه های مشترک داریم. در آینده قصه های ما برای کسب برابری واحترام اجتماعی یکی خواهد بود. ما هم باید که با جوش و با روحیه سالم به علی خامنه ای داد بزنیم: «dégage – گم شو.»

PedzIran:
وقتی که مظلوم ظالم شد

وقت آن است که زنان و مردان از هر گوشه وکنار در ایران و یا خارج از کشور برای گرفتن حقوق وآبادی کشور بایستند؛ گام به گام و خردمندانه جلو روند. هرگزمنصرف و یا نا امید نشوند.

print
Related Posts
Categories
All original content on these pages is fingerprinted and certified by Digiprove