آزادی در بیان

Home / فارسی / آزادی در بیان

آزادی در بیان و نامه هائی از ایران … بی تعارف

Chronicles from Iran- نامه های ایراناز سال۱۳۵۷ و بعد از انقلاب اسلامی، ایرانیان از نظرفرهنگی و اجتماعی، خودرا از تغییرات وتحولات فکری در جهان آزاد دور کشیده اند. سانسور،- تفتیش درعقاید، گفتار، نوشتار و رفتار -، سَرزِندگی و نیروی آفرینش و کنجکاوی سالم را در ایرانیان کشته است. سخنان و تلقینات کاذبِ حکومت اسلامی و استبداد در مسائل فرهنگی و اجتماعی، آنچنان ریشه های قدیمی خودرا قوی کرده است که سالها طول خواهد کشید که یک فضای سالم اجتماعی بازشود – حتی اگردولت ایران دریک ساعت آینده لائیک (سکولار) شود.

دراین سی وچند سال گذشته، بحث سیاسی به دو قطب متضاد – هر دو ویران کننده – کشیده شده است. گروهی از ایرانیان به اسلام و خرافات مذهبی آخوندی روی آورده اند وحقیقت زندگی در دنیای کنونی را با ریا و دورویی که خاص تمام خَرمقدسهای ادیان مختلف است، منکر میشوند. گروه دیگری نفرتشان از اسلام بازی آنقدر کورشان کرده است که فقط آنچه که قبل از اسلام در ایران زمین بوده برایشان قابل تقدس است. در وسط این دو قطب متضاد، اکثریت شهروندان ایرانی در هر کجای جهان، چه در ایران و چه در خارج، پریشان و بی اراده و بدون هیچ رویای سازنده برای کشورشان گلیم خودشان را از آب میکشند. در ایران دستبوسی آخوند رایج است و در خارج ابهام در هدف برای آبادی کشور وعدم اعتماد بدیگر شهروند ایرانی، بیداد میکند. بحث دموکراسی، آزادی بیان، عدالت، و حقوق بشر یک وسواس برای ایرانیان شده است. گرچه که صحبت از این مطالب بسیار رایج است، کمتر کسی به محتوا ومعنای این کلمات آگاه است. دموکراسی و آزادی بیان را از بازار نمیتوان خرید. دموکراسی و آزادی بیان را با استبداد نمیتوان به مردم تحمیل کرد. رسیدن به دموکراسی و آزادی بیان زحمت دارد، راهی سخت و طاقت فرساست. از همه مهمتربنیادِ دموکراسی و آزادی بیان برمبنای اراده، مسئولیت مشترک، پشتکار و اعتماد به نفس خود و به دیگران ریخته میشود. درحال حاظر ایرانیان از این خصوصیات دور افتاده اند.

Hassan Neraghi

حسن نراقی در جامعه شناسی خودمانی (۱۳۸۰) خصوصیات مُسَلَط در جوامع ایرانی را، – اعم ازکوچک یا بزرگ، خانگی یا اجتماعی، دولتی یا شخصی -، چنین فهرست میکند:

«بیگانگی باتاریخ، حقیقت گریزی، پنهان کاری، ظاهر سازی، قهرمان پروری، استبداد، خود محوری، برترجویی، بی بَرنامِگی، ریا کاری، فرصت طلبی، احساساتی بودن، شعار زدگی، توهم دائمی توطئه، مسئولیت ناپذیزی، قانون گریزی، میل به تجاوز، حسادت و حسدورزی، صداقت (دروغگویی)، همه چیز دانی ».

… بی تفاوتی، منفی بافی و پیروی از حرف مُفت را هم میتوان افزود.

این فهرست را باید بخاطر سپرد و هر گاه با مسائل ایران وایرانی مقابل میشویم، خصوصاً هرگاه که در یک گردهمایی همراه با ایرانیان هستیم، آنچه که خود میگوییم و آنچه را که دیگران میگویند، لازم است با این لیست سنجیده شود. در آن هنگام متوجه خواهیم شد که راه رسیدن به یک سیستم دموکرات و آزادی در پندار و گفتار را خودمان بروی خود بسته ایم. در آن صورت است که میتوانیم که گپ های یکدیگر را بشنویم.

در نامه های خود از ایران، صحنه های زندگی روزمره را که خود شاهد بوده ام و نوعی از برخوردهای اجتماعی هستند، را شرح میدهم. زیر بنای دمکراسی، واکنش هرشخص در زندگی روزمره ونحوه بر خورد وی با مشکلا ت اجتماعی است.

از نظر سیاسی، غرب دورو و متکبر است. از نظر اجتماعی، سرعت گیری درفردگرایی و سوداگری در دهه گذشته، قاتل آزادی هایی میشوند که اساس دمکراسی است. ولی آزادی در اراده، رفتار و بیان بسیار قوی است. پذیرش بحث، – بیان یا مبادلهٔ عقاید یا استدلال های دو یا چند طرف متضاد هم-، نتیجه سالها درس گرفتن از کشمکشهای اجتماعی، سیاسی و به ویژه مذهبی است. این آزادی در اراده، رفتار و بیان در غرب است که به من اجازه میدهد که در در اروپا نوشته وعقایدخود را منتشر کنم.

درایران از تحولات اجتماعی ودرک آزادی های فردی بسیار عقب هستیم و از اشتباهات گذشته خود درس نگرفته و تا زمانی که چشم بروی ضعفهای شخصی واجتماعی ببندیم و به خود و دیگران دروغ بگوییم، کشور در گندِ استبداد و زور گوییِ خانگی و اجتماعی خواهد ماند. فرهنگ ایرانی فرهنگ ترس است: ترس از خود، ترس از دیگران. حکومت اسلامی و ولایت فقیه شتاب دهنده گندیدگی و ستیزه جوئی است ولی ریشۀ فرهنگِ ترس بسیار کهن تر از جمهوری اسلامی است.

 حاشیه:

جدایی مذهب از دولت laïcité یک مضمون از زمان انقلاب فرانسه (1798) است که باتوجه به تحول تشکیلات سیاسی در فرانسه در مورد آن مورد شور و بحث بسیار است. در انگلیسی اسم secularism و مشتقات آن استفاده میشودکه مضمون دقیق laïcité را دربرداشت تاریخی واجتماعی ندارد.

  • Translation, adaptation, and additional material:
    © Albertine Ahmadi, Carnets d’Iran, 2010, Éditions Mon Village
    © Albertine Ahmadi, Chronicles from Iran, 2012, eBook
  • © www.pedziran.com
print
Digiprove sealCopyright secured by Digiprove
Related Posts

Website Malware Scan

Categories
All original content on these pages is fingerprinted and certified by DigiproveChronicles from Iran discusses few topics: Shiite theocracy, Velayat-e Faqih, and Political Islam. And how resisting theocracy leads to a more tolerant culture.