مقاومت به حکومت روحانیون و اسلام سیاسی

شهروند چمُوش و با افاده

ایرانی تا در محیط غربی باشد ویا با خارجی همکار باشد،بهترین شهروند است. ولی در جمع خودمانی همان ایرانی تعارف پوچ کرده و از بی قیدی و بی تفاوتی شرم ندارد.

شهروند چمُوش و با افاده

بی قیدی و ولنگاری در ذهن ما آنقدر عمیق ریشه دوانده است که آنرا با خود به هر جای دنیا که ساکن باشیم همراه می بریم ولی فقط آنرا به ایرانیان دیگر پیشکش می کنیم. غیبت و بی تفاوتی فرهنگ ما شده است.
ایرانی تا در محیط غربی باشد و یا با خارجی همکار باشد ، بهترین همکار است: سر وعده و قول خود است ، پرکار است و شاید هم انگیزه کاری و قدرت خلاقیتش را زود نمودار کند. این باعث شده که معمولأ  ایرانیان در اروپا خوشنام هستند.

ولی همان ایرانی وقتی که در جمع خودمانی باشد از بی قیدی و ولنگاری شرم ندارد: وعده و قول خود را با دروغ واضح می شکند، از زیر کار طفره می رود، بسیار بی انضباط است، و همیشه نگران آن است که زرنگی و برتری خود را بر ایرانی دیگر ثابت کند.

ایرانیان مقیم خارج اگر می خواهند  کسب و کار خود موفق شوند، کمتر با هموطنان خود همکاری می کنند و بیشتر تعارف پوچ به ناف هم بسته وبا احتیاط از هم دوری می کنند. زمانی هم که مجبور به صحبت با هم باشند، از غربی ها انتقاد نا شایست و غیبت زشت می کنند.

به اشتراک گذاری بر روی facebook
به اشتراک گذاری بر روی twitter
به اشتراک گذاری بر روی telegram
به اشتراک گذاری بر روی skype
به اشتراک گذاری بر روی pocket
به اشتراک گذاری بر روی linkedin

Print Friendly, PDF & Email

Chronicles-from-iran-Heading-V3

We use cookies to improve our site for you. You can find more information in our data protection declaration. We do not collect personal data.