شهروند چمُوش و با افاده

بی تفاوتی

ایرانی تا در محیط غربی باشد ویا با خارجی همکار باشد،بهترین شهروند است. ولی در جمع خودمانی همان ایرانی تعارف پوچ کرده و از بی قیدی و بی تفاوتی شرم ندارد.

بی قیدی و ولنگاری در ذهن ما آنقدر عمیق ریشه دوانده است که آنرا با خود به هر جای دنیا که ساکن باشیم همراه می بریم ولی فقط آنرا به ایرانیان دیگر پیشکش می کنیم. غیبت و بی تفاوتی فرهنگ ما شده است.
ایرانی تا در محیط غربی باشد و یا با خارجی همکار باشد ، بهترین همکار است: سر وعده و قول خود است ، پرکار است و شاید هم انگیزه کاری و قدرت خلاقیتش را زود نمودار کند. این باعث شده که معمولأ  ایرانیان در اروپا خوشنام هستند.

ولی همان ایرانی وقتی که در جمع خودمانی باشد از بی قیدی و ولنگاری شرم ندارد: وعده و قول خود را با دروغ واضح می شکند، از زیر کار طفره می رود، بسیار بی انضباط است، و همیشه نگران آن است که زرنگی و برتری خود را بر ایرانی دیگر ثابت کند.

ایرانیان مقیم خارج اگر می خواهند  کسب و کار خود موفق شوند، کمتر با هموطنان خود همکاری می کنند و بیشتر تعارف پوچ به ناف هم بسته وبا احتیاط از هم دوری می کنند. زمانی هم که مجبور به صحبت با هم باشند، از غربی ها انتقاد نا شایست و غیبت زشت می کنند.

افسوس از ملت، از ماست که بر ماست

من در یک استان ایران متولد و بزرگ شدم. پرسش من این است که آیا شهروند ایرانی اصول اساسی دموکراسی را درک می کند.

چاپ

Print Friendly, PDF & Email

تغییر زبان

لطفا همچنین مقالات را در بخش های فرانسوی یا انگلیسی بخوانید. آنها پست های ترجمه شده از فارسی نیستند.

جستجو

مقالات قبلی

توجه کنید

لینک های شکسته

خبرنگاری سانسور شده ایرانی هیچ احترامی به مقالات منتشر شده خود ندارد. آنها از وب سایت ها حذف می شوند و لینک پیام ها در نوشته های ما شکسته می شود. ما لینک ضایع را پاک نخواهیم کرد. ما آنها را به عنوان سمبل سانسور ، تبلیغات و سهل انگاری نگه می داریم.